Reisverslag

maandag 2 mei 2005; dag 17; trekking dag 13
Een kijkje in de keuken in Kutumsang.Onze dragers en gidsen: vlnr: Baikuntha (gids), Vishnu, Boy, ..., Gopie, Prakash (hulpgids).6.15 uur de wekker en na het gebruikelijke ritueel (met een voedzaam ontbijt) vertrekken we rond 8 uur. We zetten de dragers en gidsen op de foto: geweldig wat deze jongens voor ons doen, zonder hen was het een heel stuk lastiger, zo niet onmogelijk, om deze prachtige reis te maken. Van links naar rechts zijn te zien: Baikuntha (de gids), Vishnu, Bhoj, Remash, Gopi en Prakash (de hulpgids). We vertrekken in de zon, maar al gauw komen wolken opzetten. Het is weer het gebruikelijke stijgen en dalen, waar je na bijna twee weken trekking toch aan begint te wennen (hoewel?). We zijn duidelijk meer in de bewoonde wereld aan het komen. Af en toe komen we mensen tegen en kleine dorpjes.
Afdalen!   Door erosie is er veel weggesleten: oppassen waar je loopt, want de paden zijn smal en de afgronden steil!
We stoppen rond 9 uur in een dorpje. In het verleden zijn hier een aantal vrouwen onder valse voorwendselen "ontvoerd" naar landen als India. Een aantal is teruggekomen, maar velen zitten nog in de prostitutie en/of hebben AIDS en kunnen niet naar hun dorp terug in verband met de schande. Het wordt tijdens de afdaling steeds groener.Een theehuisje: het lijkt wel het einde der wereld.Dan gaan we weer verder: we moeten weer flink omhoog. Langzamerhand zitten we weer helemaal in de wolken (letterlijk en niet figuurlijk!). We stoppen bij een theehuisje dat op een bergruggetje ligt. Het lijkt wel het einde van de wereld. Dan gaan we weer verder naar beneden. Door de erosie zijn de paden erg uitgesleten. Het is goed uitkijken waar je loopt. We komen door een bamboo-bos. Opvallend zijn de vogelgeluiden.
We lopen door een bamboo-bos.

De bazin van het restaurantje draagt haar pasgeboren baby in een kist op haar rug.We steken op in een dorpje bij een restaurantje. Als we er net zijn komt er een natuur-dokter met zijn gevolg langs. Ze trommelen luid en roepen in het rond. Natuurlijk bestellen weer noodle soup. De bazin heeft enige tijd geleden een baby gekregen. Deze draagt zij in een soort kist op haar rug. Weer verder: het is voornamelijk afdalen en dat is heus niet lichter dan stijgen: de knieŽn krijgen er aardig van langs. In de verte is een dorpje met schoolkinderen die ons gauw in de gaten hebben.
Schoolkinderen rennen op Frans af die hen staat te filmen.We worden werkelijk belegerd! "Give me a pen!" Het lijkt wel of ze uit alle hoeken en gaten op ons afkomen. Frans slaat aan het filmen, maar draait het display naar de kinderen. Dat is helemaal pret! Er staan denk ik wel 100 kinderen om ons heen.

Een heilige man: een Sadhoe.Daarna gaan we verder het dorpje door. Aan het eind ervan ontmoeten we een heilige man (een sadhoe) die in een klein hutje woont. Tamara is bezig aan een steile klim.Daarna gaan we de laatste steile beklimming van deze dag maken. Deze stijging gaat achter elkaar door en elke stap gaat omhoog! De groep valt wat uit elkaar en ook de hulpgids kan het tempo niet meer bijbenen. Ik rust weinig en ga als een diesel door: niet al te snel, maar wel doorgaan. Zelfs ik passeer hem! Het laatste stukje voor ons einddoel, Chisopani, is redelijk vlak en de kopgroep gaat als een speer! Het begint zachtjes te regenen en de hulpgids haalt alles uit de kast om (voor zijn eer) ons toch te passeren en als eerste in Hotel Galaxy te arriveren.
Hotel Galaxy in Chisopani. Schilderachtig van buiten, maar van binnen en van achteren ...?
Wat een prachtig hotel, van de buitenkant! Maar kijk je aan de achterkant of binnen, dan is het volgens sommigen van ons slooprijp! Wij hebben de bovenste kamer (penthouse?) met eigen toilet en douche, maar deze is steenkoud (laat dus maar!). We gaan naar beneden kaarten en eten. Daarna weer kaarten. Dit "hypermoderne" hotel is uitgerust met zonnecellen die accu's opladen, zodat er ook 's nachts stroom is. Jammer dat de batterijen maar drie kwartier of zo meegaan, zodat we toch snel in het donker zitten. Men laat kaarsen aanrukken en we kaarten bij kaarslicht verder. Eigenlijk wel zo sfeervol! De dragers en gidsen hebben veel plezier. Ze bestellen een inheems soort drank: gerst met heet water en dat laten trekken en het sap met een rietje opzuigen. Er komt dan alcohol vrij. Ze gaan daarna toch snel naar hun kamers om door te feesten. 's Nachts hebben we allerlei geluiden gehoord, die horen bij overmatig drankgebruik. Wij gedroegen ons netjes en vielen in slaap op onze laatste avond in de bergen.
Kaarten bij kaarslicht in Hotel Galaxy in Chisopani.